Cowboy – management: de kunst van stil zitten

Zolang als ik me kan herinneren, roep ik al dat ik een paard wil. Nog steeds niet uitgekomen, maar ik rijd al wel vanaf mijn zesde (zolang moest ik wachten voor dat het mocht!) wekelijks. Twee jaar geleden kreeg ik zelfs de kans in Argentinië elke dag 2 tot 4 uur op een paard te zitten, terwijl ik een ander paard aan een touw vasthad. Helemaal cowboy, of zoals ze het daar noemen: gaucho.

10410768_808104565916423_3729716006729575752_n

Corazon komt aanlopen in de estancia. Op dit moment was ik vrij overtuigd dat ik per ongeluk dood was gegaan en in de hemel terecht gekomen.

Mijn taak: beide paarden genoeg beweging laten krijgen. Geen fancy figuurtjes rijden, trucjes doen, over dingen heen springen maar gewoon zitten en ze rustig rondjes over het terrein laten draven. Dat klinkt saai en dat was het ook geweest, als ik niet telkens kleine uitdagingen voor mezelf had bedacht. Eerst mocht ik van mezelf alleen maar doorzitten. Voor de niet paardenkenners: je kunt als een paard draaft of bij elke stap gaan staan en weer zitten, of altijd blijven zitten. In Nederland wisselde ik dit altijd af, maar in Argentinie zit iedereen op z’n paard alsof het een luie stoel is. Na een paar dagen helse spierpijn overwonnen te hebben, ik ook.

Later besloot ik dat ik eigenlijk ook wel zonder beugels (de steun bij je voeten) kon gaan rijden. En uiteindelijk liet ik ook de teugels lekker los en kwam pas in actie als ik voelde dat mijn paard iets deed wat niet mijn bedoeling was. Na twee weken had Indio geen geheimen meer voor me: ik voelde spanning in zijn lichaam als hij iets engs aan zag komen, zag aan zijn oren of hij op mij, het andere paard of de omgeving aan het letten was en kon daarop in spelen voordat er grootse ingrepen nodig waren.

Wat mij betreft is dit ook de ultieme manier om projectmanagement te doen. Zelf rustig blijven, zoveel mogelijk het team ontlasten en door kleine signalen op te pikken met kleine ingrepen sturen. Goede ruiters zie je niets doen, goede projectmanagers ook niet. Dat casual gesprek bij de koffie-automaat over hoe het gaat als iemand een paar dagen stil is scheelt grote ingrepen in een officieel evaluatie moment. Mensen vragen stellen over wat zij vinden, zien en doen scheelt veel scheve gezichten achteraf.

Je kunt immers nooit van te voren weten waar de problemen zitten. Na een tijdje mocht ik van ons eigen terrein af, de buitenwereld in. Het leger dat naast ons huis traint kwam recht op mij en mijn paarden af marcheren en ging een schiet-oefening doen. Ik vond het behoorlijk intimiderend, mijn paarden keken niet op of om. Een plastic zakje dat wappert in de wind daarentegen? Doodeng! Help! Gelukkig heb ik de mannen ervan kunnen overtuigen dat ze daar best wel langs durfden. “Tranquilo… Tranquilo.. ” Door de paarden te bezweren vooral maar rustig te blijven, bleef ik het zelf ook.

DSC_0538

Het landschap waar ik doorheen reed met de mannen. Woestijn is het niet echt, maar een beter woord weet ik niet.

Ja, er werd gek naar me gekeken. Een klein, blond meisje dat gaucho-stijl twee paarden rijdt. En nee, af en toe zal het er niet uitgezien hebben alsof ik alles onder controle had. Indio die stil wilde staan, terwijl Corazon er zo hard mogelijk vandoor wilde.. Een man die bomen aan het omzagen was, probeerde me te helpen door mijn paard te vast te pakken en te slaan. Met mijn gebroken Spaans probeerde ik uit te leggen dat ze bang waren voor zijn kettingzaag en of hij alsjeblieft aan de kant wilde zodat ik erlangs kon.

Maar hoe ingewikkeld, moeilijk of eng de situatie ook wordt: zolang ik kon blijven zitten en vasthouden, kwam het uiteindelijk goed. Soms was ik dan op dat moment ergens waar ik niet had willen zijn, stonden we stil of waren we per ongeluk omgekeerd. Terugsturen kan altijd, een andere route nemen of rustig op een ander moment nog eens proberen ook. Er is altijd een oplossing, altijd een andere manier om het aan te vliegen. Als er maar contact blijft tussen het team.

En, als ik nu een moeilijke situatie met mensen tegenkom denk ik stiekem bij mezelf: “Je hebt twee paarden door de woestijn van Argentinië geloodst, hoe moeilijk kan dit dan zijn?”

DSC_0556

Op de achtergrond de Andes, de voorgrond de rocky desert waar het leger traint en in het midden de strook groen waar het dorpje met de boerderij ligt.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *